بیگمان نیروی انسانی یكی از اساسیترین و اصلیترین منابع و سرمایه هر سازمان محسوب میشود. انتخاب، جذب، آموزش و نگهداری نیروی انسانی اغلب هزینههای سنگینی بر سازمانها تحمیل میكند. از این رو از دست دادن منابع انسانی بر اثر عواملی نظیر فوت، بیماری، ترك شغل، غیبت، كم كاری و بهرهوری پایین، میتواند زیانهای جبران ناپذیری را متوجه سازمانها نماید.

به همین دلیل در اغلب سازمانها توجه به حفظ و نگهداری نیروی انسانی و افزایش توانمندی و بهرهوری آنها در قالب آموزشهای ضمن خدمت به یكی از دغدغههای اصلی مدیران سازمانها تبدیل شده است. به طور خاص در عصر حاضر كه اهمیت سرمایه انسانی بیش از پیش آشكار شده است، سازمانهای پیشرو به حفظ و مراقبت از سرمایه انسانی در مقایسه با سایر انواع سرمایه( نظیر ساختمانها، تجهیزات، ماشینآلات و منابع مالی) توجه بیشتری نشان میدهند.

از این رو در اغلب سازمانها تلاش میگردد تا شرایط كاری مناسبی برای كاركنان فراهم شود. توجه به مسائل معیشتی كاركنان، بهینه سازی محیط كار به گونهای كه نیازهای روانی، فرهنگی و اجتماعی كاركنان را ارضاء كند و در نظر گرفتن امكانات رفاهی و فرهنگی از جمله اقداماتی است كه هر سازمانی با توجه به منابع مالی و مقدورات خود سعی در انجام آن دارد.

با این حال پیچیدگی بیش از حد محیطهای سازمانی امروزی، تعدد، تنوع و تضاد نقش، ناهمخوانی بین امكانات و مسؤلیتهایی كه به افراد واگذار میشود، اداره امور سازمانها از طریق بخشنامه ها و دستور العملهایی كه از سطوح بالای سازمان صادر میشود و اغلب با شرایط، امكانات و ویژگیهای فردی كاركنان سازگاری چندانی ندارد، موجب بروز پارهای از مشكلات در كاركنان میشود. یکی از واكنش های عمده كاركنان به شرایط ناخوشایند محیط كار، اهمال کاری شغلی میباشد.

از نظر روانشناسی اهمال کاری یعنی به آینده محول کردن کاری که شخص تصمیم به اجرای آن گرفته است، رفتار نامطلوب و نکوهیده ای است که به تدریج در وجود انسان به صورت عادت در می آید(الیس ،1996). اهمال کاری از جمله عواملی است که تقریباً همیشه عوارض منفی بر بهره وری و بهزیستی فرد و سازمان بر جا می گذارد. بسیاری از مطالعات پیامدهای منفی اهمال کاری بر سلامت روان (مثل استرس، اضطراب و افسردگی) را تایید کرده اند (مارتین ، بلنکستین ،1995).