مطالعات به عمل آمده بر روی جامعه آماری 64-18 سال نشان داده اند که اضطراب اجتماعی می تواند با میانگین مدت 19 (آکارتورک و همکاران، 2008) یا 20 سال (ویتچن، فوئش، سونتگ، مولر و لیبوویتز، 2000) مزمن باشد
دوره اضطراب اجتماعی در طول عمر
مطالعات به عمل آمده بر روی جامعه آماری 64-18 سال نشان داده اند که اضطراب اجتماعی می تواند با میانگین مدت 19 (آکارتورک و همکاران، 2008) یا 20 سال (ویتچن، فوئش، سونتگ، مولر و لیبوویتز، 2000) مزمن باشد. با وجود این در یک مطالعه با مصاحبه ی کیفی با 39 فرد مبتلا به اضطراب اجتماعی بر اساس مقیاس DSM-IV (میانگین سنی 47 سال) مدت اعلام شده 29 سال بود (چارتیر، هازن و استین ، 1998).
اضطراب اجتماعی علاوه بر ماهیت مزمن خود، میزان پایین احتمال بهبود را نشان داده است. در یک مطالعه ی طولی که در آمریکا اجرا شد 182 فرد با تشخیص مقیاس DSM-IV اضطراب اجتماعی(18 تا 65 ساله) در مطالعه با دوره های پیگیری 6 ماهه، 12 ماهه، و یک ساله برای 5 سال بعدی شرکت کردند. نتایج احتمال پایین بهبود در 62 شرکت کننده را که به بهبود موقت رسیدند نشان داد.
تمام افرادی که بهبود موقت را اعلام کردند نوعی درمان را دریافت کرده بودند (دارویی، روان درمانی، یا ترکیب هر دو). این می تواند حاکی از این مسئله باشد که بدون درمان بعید است اضطراب اجتماعی بهبود پیدا کند. مطالعه ی دیگری که 140 نفر مبتلا به اضطراب اجتماعی با مقیاس DSM-III-R را مورد معاینه و بررسی قرار داد (127 نفرشان تحت درمان بودند) میزان احتمال بهبود کمتری را گزارش کرد (11/0 بهبود کامل، 25/0 بهبود نسبی، 43/0 حداقل بهبود)، اما نوع اضطراب اجتماعی را در نظر نگرفت (ریچ، گولدنبرگ، وازیل، گویزمن و کلر ، 1994).
از این گذشته افراد دارای اختلال اضطراب اجتماعی گزارش کرده اند که این اختلال دوره ی ثابتی دارد. چارتیر و همکاران (1998) از طریق یک سری مصاحبه ی آزاد دریافتند که افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی نشانه ها و علائم خود را به طور ثابت و بدون الگوی روشن- خاموش تجربه کردند.
تأثیر اضطراب اجتماعی بر روی کیفیت زندگی
با توجه به موارد فوق، دوره ی پایدار اضطراب اجتماعی می تواند تأثیری ماندگار بر روی کیفیت زندگی افراد داشته باشد. ویتچن و همکاران (2000) نشان دادند که افراد دارای اضطراب اجتماعی به احتمال بیشتری از گروه شاهد افراد فاقد اضطراب اجتماعی، مبتلا به عفونت های هرپسی ، مجرد یا مطلقه و بیکار هستند. به علاوه آنها مطالعه ای را انجام دادند که گروه اضطراب اجتماعی، گروه اضطراب اجتماعی همبود، گروه اضطراب اجتماعی زیر آستانه ای و افراد غیر دارای اضطراب مبتلا به عفونت هرپسی عود کننده را مقایسه می کرد.
نتایج نشان دادند که گروه های اضطراب اجتماعی در مقایسه با گروه شاهد مصرف الکل بیشتر، وابستگی بیشتر به مواد مخدر و مصرف بیشتر سیگار را گزارش کردند و از نظر سلامت عمومی، کارکرد اجتماعی، سلامت روانی عمومی و سرزندگی و نشاط آسیب شدیدتری را نشان دادند. تعدادی از ترس های اجتماعی رابطه ی مثبتی با شدت مشکلات داشتند. در این راستا یک مطالعه دیگر (آکاترک و همکاران، 2008) بر روی 7076 نفر نمونه ی 64-18 ساله دریافت که تعداد ترس ها رابطه ی مثبتی با کاهش کیفیت زندگی و با رفتار کمک جویانه تر دارد.
علاوه بر این، استین و کین (2000) دریافتند که اضطراب اجتماعی با مشکل در فعالیت روزمره و روابط میان فردی و با کاهش بهره وری در حداقل در یک روز ظرف ماه گذشته ارتباط دارد. به هنگام کنترل از نظر سن، جنسیت و رتبه ی اجتماعی این نتایج به قوت خود باقی بودند. اضطراب اجتماعی مادام العمر با رفوزگی در یک پایه ی تحصیلی، ترک تحصیل زود هنگام و کمبود درآمد مرتبط بود.
اضطراب اجتماعی علاوه بر تأثیر منفی بر روی فعالیت، روابط و زندگی شغلی روزمره افراد، زندگی جنسی افراد را هم تحت تأثیر قرار می دهد. مثلاً یک مطالعه نشان داد 47 درصد از یک گروه مبتلا به اختلال انزال زود هنگام در مقایسه با 9 درصد گروه شاهد، مبتلا به اضطراب اجتماعی بودند. این تفاوت معنی دار بود. تحلیل و بررسی بیشتر نشان داد که اضطراب اجتماعی و سطح تحصیلات پیش بین های فردی اختلال انزال زود هنگام بودند (تیگنول، مارتین- گوئل، آیزریت، گرابوت و آریا کمب ، 2006).
از این رو نشانه ای دال بر ریسک فاکتور بودن اضطراب اجتماعی برای مشکل در کارکرد جنسی وجود دارد. تأثیر اضطراب اجتماعی بر روی کیفیت زندگی با تأثیر سایر اختلالات قابل قیاس است. باررا و نورتن (2009) در یک مطالعه ی روان سنجی مقطعی که از 17 فرد مبتلا به اختلال اضطراب تعمیم یافته، 23 فرد دچار اختلال هراس و 27 فرد مبتلا به اضطراب اجتماعی استفاده کرد دریافتند که تمام گروه ها در مقایسه با نمونه ی اجتماعی غیرمضطرب نارضایتی بیشتری از کیفیت زندگی خود دارند.
بار مالی اضطراب اجتماعی
از لحاظ بار مالی ناشی از اضطراب اجتماعی یک مطالعه در کشور هلند مشخص کرد که اضطراب اجتماعی بر اساس DSM-III-R با هزینه هایی بیشتر از بیماری غیربالینی توأم است. این هزینه به هزینه های غیرمستقیم غیر پزشکی مانند روزهای سر کار نرفتن نسبت داده شدند. تعداد افزوده ی ترس ها با هزینه ی بیشتری همراه بود. افسردگی و اضطراب های ساده، هزینه های مستقیم پزشکی(مثل ویزیت پزشک) و هزینه های مستقیم غیرپزشکی مانند ایاب و ذهاب را به خود اختصاص دادند (آکاترک و همکاران، 2009). ارائه ی برآورد هزینه های مالی مرتبط با اقتصاد هر کشور نیاز به تحقیق بیشتر دارد
