سازگاري شغلي يكي از عوامل مربوط به ايجاد هماهنگي در كار است . رضايت ، محرك رفتار ترميم و بازسازي است و نارضايتي ، محرك رفتار سازگار است . در برخي جاها ، عدم تطابق بين نيازهاي يك شخص و مزاياي محيطي چشم گير است و شخص به زور طريق سازگاري را در پيش خواهد گرفت .

اصطلاح سازگاري شغلي اغلب براي خلاصه كردن فرايندي استفاده مي شود كه هر فرد طي آن مهارت هاي كلي و توانايي هايي را كه براي براوردن نيازهاي محيط شغلي لازم است ، بالا مي برد ( استراسر ولاستينگ ، 2003 ، ص 129) .

سازگاري شغلي با كاهش تعارض و افزايش كارايي در كار مشخص مي شود . سازگاري شغلي شامل شرح و توضيح رفتارهايي است كه منجر به اجراي موثر و خوب وظايف مورد نياز افراد و نگرش مثبت به سوي نقش كاري جديد ميگردد .

از اين رو در تعريف سازگاري شغلي بر عوامل فردي ، حمايت اجتماعي و عوامل كاري تاكيد ميشود ( كوانگ و يينگ ، 2007 ، ص 267، 268) .

سازگاري شغلي براي ادامه اشتغال موفقيت آميز عامل مهمي به شمار مي رود . هر فردي انتظار دارد كه اشتغال به كار مورد نظر نهايت خشنودي و سلامت و اعتبار را براي فرد تامين مي كند و نيازهاي اوليه اش را نيز براورده سازد . در زمينه سازگاري شغلي تعاريف گوناگوني ارائه شده است .

مي توان گفت كه سازگاري شغلي عبارت است از حالت رواني فرد نسبت به شغل مورد نظر پس از اشتغال ، سازگاري شغلي تركيب و مجموعه ازعوامل رواني و عوامل غير رواني است . عوامل غير رواني همه ابزارها و ادوات كار را شامل مي شود كه توسط فرد شاغل به نوعي از آنها براي انجام كار مورد استفاده قرار مي گيرند . اما عامل رواني ويژگي هاي شخصي و تجربه هاي آموخته شده فرد در ارتباط با شغلش را شامل مي گردد ، مانند ارتباط متقابل با سايرين ، ديد مثبت به شغل ، در آمد كافي و ارزش گذاري به كار كه باعث مي شوند فرد با شغلش سازگار شده ، بدان ادامه دهد ( شفيع آبادي ،1386 ، ص 92) .

به نظر هرشنسون سازگاري شغلي دارای سه جز است :

1- رفتار نقش شغل 2- عملكرد وظايف 3- رضايت كارمند (هرشنسون ،1996،ص 442 ) .

هم چنين سازگاري شغلي از عوامل مهم افزايش بهره وري و سود آوري كاركنان نسبت به سازمان ، تعلق و وابستگي آنان به محيط كار افزايش كميت و كيفيت كار ، برقراري روابط خوب و انساني در محل كار ، بالا بردن روحيه ، عشق و علاقه به كار است ترديدي نيست كه هر سازمان خود يك ارگانيسم منحصر به فرد است و نخستين عامل آن انسان و توجه به روحيه كاركنان است ( اكبري فرد ، 1388 ، ص 43 ) .

يكي از عواملي كه موجب مي شود فرد با شغل خود سازش پيدا كند داشتن عزت نفس و اعتماد به نفس است . هماهنگي سازگاري شغلي و عزت نفس سازماني كاركنان ، به افزايش ارزشمندي در سازمان منجر شده ، افزايش كارايي و بهره وري را به دنبال خواهد داشت .