معلوم شد علاوه بر عوامل ژنتیکی و زیست محیطی، ویژگی های شخصیتی هم در اضطراب اجتماعی ایفای نقش می کنند
معلوم شد علاوه بر عوامل ژنتیکی و زیست محیطی، ویژگی های شخصیتی هم در اضطراب اجتماعی ایفای نقش می کنند. در مطالعه ای که به بررسی اضطراب و حمایت افراطی والدین در کنار برخی خصیصه های شخصیتی پرداخته شد، بازداری رفتاری و نوروتیسم پیش بینی کننده اضطراب اجتماعی در نمونه ای از بیماران افسرده بودند (گلادستون، پارکر، میتچل، ویلهلم و مالهی ، 2005).
اسکوفیلد و همکاران (2009) در حمایت بیشتر از نقش بازداری رفتاری در اضطراب اجتماعی دریافتند که عناصر اجتماعی (نه عناصر غیراجتماعی) بازداری رفتاری عمدتاً با اضطراب اجتماعی رابطه دارند. مؤلفان نوعی ویژگی بازداری رفتاری را در اضطراب اجتماعی یافتند. با این وجود بازداری رفتاری با افسردگی هم رابطه ی معنی داری داشت و بالاخره این مطالعه همخوان با مطالعه ی گلادستون و همکاران (2005) دریافت که اضطراب اجتماعی واسطه ی رابطه بین افسردگی و بازداری رفتاری هستند (اسکوفیلد، کولز و گیب، 2009).
چرونیس- توسکانو، دگنان، پین، پرز-¬ ادگار، هندرسون، دیاز و همکاران (2009) در یک طرح طولی 178 نوزاد را از سن 4 ماهگی تا هفت سالگی دنبال کردند. داده¬ها از طریق مشاهده¬ی کودکان در یک تکلیف آزمایشگاهی و اجرای پرسشنامه و مصاحبه با مادران جمع آوری شدند. این مطالعه دریافت که گزارش مادران از نظر بازداری رفتاری شدید در فرزندشان به طور مثبت یا قطعی اختلال اضطراب اجتماعی مادام العمر و به طور حاشیه¬ای سایر اختلالات اضطرابی مادام العمر را پیش بینی کرد (چرونیس- توسکانو و همکاران، 2009).
اما این مطالعه رابطه ای را بین بازداری رفتاری مشاهده شده و اضطراب اجتماعی پیدا نکرد. شاید تکلیف رفتاری نتوانسته تمام جوانب بازداری رفتاری را به تسخیر خود در¬آورد. با این حال بررسی دقیق روابط بین بازداری رفتاری و اضطراب اجتماعی به تحقیق بیشتر نیاز دارد. در مجموع بازداری رفتاری می¬تواند به همراه سبک والدی و روان نژندی والدین یک عامل خطرساز برای اضطراب اجتماعی باشد. در هر حال این خصیصه منحصراً با اضطراب اجتماعی رابطه ندارد. در واقع نشانه ای از عامل خطر بودن بازداری رفتاری برای اختلالات دیگر نظیر اختلال وسواسی جبری وجود دارد (کولز، اسچافیلد و پیترفسا ، 2006).خلاصه اینکه عوامل ژنتیکی، زیست محیطی و شخصیتی بر شکل گیری و گسترش اضطراب اجتماعی در کودکان و نوجوانان تأثیر می¬گذارند.
عوامل عصب- روان شناختی
شناخت نوروبیولوژی و نوروآناتومی اضطراب اجتماعی می¬تواند به اکتشافات مهمی از نظر علت و حفظ آن منتهی شود. بنابراین تحقیق در این زمینه رو به رشد است. اول این که استفاده¬ی مؤثر بعضی داروهای روان گردان در درمان اضطراب اجتماعی برخی مسیرهای انتقال دهنده عصبی را در حفظ این اختلال درگیر کرده است (تیلفورس ، 2004). به ویژه تأثیر بازدارنده های بازجذب گزینشی سروتونین(SSRI) نشانگر درگیری سروتونین در اضطراب اجتماعی بوده است. علاوه بر این استفاده از بازدارنده های بازجذب سروتونین- نوراپی نفرین(SNRI) نشانگر درگیری نوراپی نفرین (نورآدرنالین) بوده است. به علاوه بازدارنده های مونوآمین اکسیداز، هم سروتونین و هم دوپامین را در نیمرخ نوروبیولوژیکی اختلال درگیر کرده است.
دوم این که افراد دارای اختلال اضطراب اجتماعی افزایش فعالیت در سیستم لیمبیک را نشان داده اند که پاسخ¬های هیجانی به محرک های تهدید کننده را تنظیم می¬کند. مثلاً لوربربوم، کوز، جانسون، آرانا، سولیوان، هامنر و همکاران (2004) در مطالعه ای با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی کارکردی (MRI) پی بردند که در مقایسه با افراد غیرمضطرب، افراد دچار اضطراب اجتماعی تعمیم یافته که یک سخنرانی (صحبت) را پیش بینی می-کردند، افزایش فعالیت در بادامه، پاراهیپوکامپ و پارالیمبیک را نشان دادند.
یک مطالعه ی MRI سه بُعدی (آیرل، یوهلدر، لانگ، سیدلر- براندلر، سالزر، دیچنت و همکاران، 2010) جهت حمایت بیشتر، افراد دارای اضطراب اجتماعی را با گروه کنترل سالم مقایسه کرد. مؤلفان دریافتند که مردان بالغ دچار اضطراب اجتماعی تعمیم یافته به هنگام کنترل از نظر حجم کلی مغز دارای بادامه و هیپوکامپ کوچکتر از گروه شاهد بودند. به علاوه کاهش حجم ناحیه هیپوکامپ راست رابطه ی مثبتی با علائم اضطراب اجتماعی داشت، در حالیکه حجم بادامه راست اضطراب اجتماعی را پیش بینی می کرد.
در خاتمه کمپبل، اشمیت، سانتسو، ون امریگن، مانسینی، اکمن و همکاران (2007) دریافتند که در مقایسه با فرزندانی که والدین شان اختلال اضطرابی نداشتند، فرزندان والدین دارای اضطراب اجتماعی فعالیت بیشتر مغز در قسمت پیشانی را در حالی که در حالت غیرفعال بود نشان دادند. مؤلفان پیشنهاد دادند که فعالیت زیاد کلی ناحیه ی پس سری مغز را می توان به گستره ی هیجانات تجربه شده نسبت داد. خلاصه اینکه اختلال اضطراب اجتماعی به کارکرد غیرعادی سروتونین و دوپامین و همینطور افزایش فعالیت و کاهش حجم نواحی موجود در سیستم لیمبیک ربط داده شده است. لذا این سیستم ها در انواع اختلالات هیجانی مقصر شناخته شده اند. از این رو تعیین عوامل نوروبیولوژیکی به ویژه در اختلال اضطراب اجتماعی به تحقیق بیشتر نیاز دارد.
