ویژگی ضروری اختلال اضطراب اجتماعی، ترس یا اضطراب مشخص و شدید از موقعیت های اجتماعی است که فرد توسط دیگران مورد ملاحظه قرار می گیرد
ویژگی های تشخیصی اختلال اضطراب اجتماعی بر مبنای ملاک های تشخیصیDSM-5
ویژگی ضروری اختلال اضطراب اجتماعی، ترس یا اضطراب مشخص و شدید از موقعیت های اجتماعی است که فرد توسط دیگران مورد ملاحظه قرار می گیرد. در کودکان ترس و اضطراب باید در محیط همسالان اتفاق بیفتد و تنها محدود به تعامل با بزرگسالان نیست ( ملاک الف). هنگامی که در این موقعیت ها قرار می گیرد، افراد از این می ترسند که به طور منفی مورد ارزیابی قرار بگیرند. افراد نگران هستند که به صورت مضطرب، ضعیف، دیوانه، احمق، ترسناک، غیرقابل دوست داشتن، به نظر برسند. افراد از این می ترسند به نوعی عمل کنند که علایم اضطراب آنها ازجمله شرمندگی، لرزش، عرق کردن، لکنت داشتن در هنگام صحبت کردن، معلوم شود و به طور منفی توسط دیگران ارزیابی شوند( ملاک ب). برخی افراد می ترسند که دیگران را برنجانند و یا در نتیجه مورد طردشدگی واقع شوند. ترس از رنجش دیگران- به طور مثال به وسیله خیره نگاه کردن به دیگری، یا معلوم شدن علایم اضطراب- ممکن است ترس غالب در افرادی باشد که از فرهنگ های جمع گرا هستند. افراد با ترس لرزش دستان ممکن است از خوردن، آشامیدن، نوشتن در جمع خودداری کنند؛ افراد با ترس از عرق کردن ممکن است از مصافحه کردن یا خوردن غذاهای تند اجتناب کنند؛ افراد با ترس سرخ شدن صورت ممکن است از عملکردهای اجتماعی، نورهای روشن یا گفت وگوهای صمیمانه خودداری کنند.
موقعیت های اجتماعی اغلب ترس و اجتناب بسیاری را برمی انگیزد (ملاک ج). با این حال، افراد که گاهی در موقعیت های اجتماعی مضطرب می شوند، ممکن است با اختلال اضطراب اجتماعی تشخیص داده نشوند. با این وجود، میزان و نوع ترس و اضطراب ممکن است در موقعیت های مختلف، متفاوت باشد (انتظار اضطراب یا حمله وحشت زدگی). انتظار اضطراب ممکن است در پیشاپیش وقوع موقعیت آتی اتفاق بیفتد (همانند نگرانی روزانه از هفته ها قبل درباره مواجه شدن با یک موقعیت اجتماعی). در کودکان ترس و اضطراب ممکن است به وسیله گریه کردن، کج خلقی، انزوا، در آویختن یا کناره گیری از موقعیت های اجتماعی بروز پیدا کند. افراد اغلب از موقعیت اجتماعی هراس انگیز اجتناب می کنند. به همین ترتیب، موقعیت ها با ترس و اضطراب بسیار شدید تحمل می شود(ملاک د). دامنه اجتناب ممکن است بسیار گسترده (همانند مهمانی نرفتن، اجتناب از مدرسه رفتن) یا محدود (همانند در طول سخنرانی کردن، منحرف کردن توجه به دیگران، محدود کردن تماس چشمی).
ترس و اضطراب بدون تناسب با خطر واقعی به طور منفی ارزیابی شدن یا نتایج این گونه ارزیابی های منفی، باشد (ملاک ه). گاهی اوقات، اضطراب ممکن است بیش از حد نباشد، زیرا با خطر واقعی همراه است (همانند مورد اذیت و آزار دیگران قرار گرفتن). با این وجود، افراد با اختلال اضطراب اجتماعی اغلب پیامدهای منفی موقعیت های اجتماعی را بیش تخمین می زنند، هرچند که قضاوت بدون تناسب بودن باید توسط بالینگر انجام داده شود. در قضاوت برای بدون تناسب بودن، باید بافت اجتماعی فرهنگی در نظر گرفته شود. برای مثال در برخی فرهنگ ها، رفتاری ممکن است از نظر اجتماعی اضطراب برانگیز باشد در حالی که در برخی دیگر از فرهنگ ها به عنوان یک رفتار مناسب در موقعیت اجتماعی در نظر گرفته شود
طول مدت آشفتگی باید بیشتر از 6 ماه باشد (ملاک و). این معیار کمک می کند تا این اختلال را از ترس های اجتماعی گذرا که بین مردم به وِیژه کودکان، معمول است، متمایز شود. با این وجود معیار طول مدت باید به عنوان یک راهنمایی کلی، با درجاتی از انعطاف، در نظر گرفته شود. ترس، اضطراب، اجتناب باید به طور معنادار در مواجهه با مسایل روزمره زندگی فرد، عملکرد شغلی و تحصیلی، یا فعالیت ها و روابط اجتماعی بروز پیدا کند و یا از نظر بالینی به طور معنادار باعث اختلال و آشفتگی در عملکرد اجتماعی، شغلی یا دیگر حیطه های مهم زندگی شود( ملاک ز). برای مثال افرادی که از صحبت کردن در جمع می ترسند، اگر به طور روزمره با این فعالیت مواجه نشود و اگر فرد به طور معنادار درباره آن آشفته نشود، ممکن است تشخیص اختلال اضطراب اجتماعی را نگیرد. با این وجود، اگر افراد از موقعیت های شغلی و تحصیلی که مورد نیاز است به خاطر علایم اضطراب اجتماعی، اجتناب یا غفلت کند، ملاک ز محقق می شود
تصریح کننده های اختلال اضطراب اجتماعی
ترس شدید و غیر منطقی از مورد بررسی قرار گرفتن و یا انجام دادن کارهایی در مقابل افراد غریبه، اصلی ترین ویژگی نشان دهنده اختلال اضطراب اجتماعی می باشد( موزینا و ال سایچ ، 2001). اختلال اضطراب اجتماعی در DSM-4-TR با عنوان هراس اجتماعی شناخته می شد. اصطلاح اختلال اضطراب اجتماعی در DSM-5به خاطر نافذتر بودن و مشکلات و اختلال های بیشتری که نسبت به دیگر هراس ها، در فعالیت های بهنجار ایجاد می کرد، گذاشته شد( کرینگ و همکاران، 2012).
افراد با نوع صرفا عملکردی از اختلال اضطراب اجتماعی، ترس های عملکردی دارند که اغلب به زندگی حرفه ایشان یا نقش هایی که نیاز به صحبت های جمعی مرتب دارد، آسیب می زند. ترس های عملکردی اغلب در محیط های تحصیلی، شغلی و دانشگاهی که نیاز به صحبت های جمعی مرتب دارد، آشکار شود. افراد با اختلال اضطرابی صرفا عملکردی ترس یا اجتناب از موقعیت های غیر عملکردی اجتماعی ندارند(DSM-5,2013).
افراد با اختلال اضطراب اجتماعی ممکن است به اندازه کافی جراتمند نباشند یا به شدت سلطه پذیر، کمتر اجتماعی باشند و کنترل بسیارزیادی بر مکالمات بین فردی دارند. آنها معمولا ژست بدنی سخت و خشکی به خود می گیرند و تماس های چشمی ناکافی دارند و اغلب با صدای کم صحبت می کنند. این افراد ممکن است خجالتزده یا منزوی باشند، و آنها ممکن است در مکالمات کمتر باز باشند و برای خودشان محدودیت های بسیاری را اعمال می کنند. آنها معمولا به دنبال شغلی هستند که کمتر نیاز به تعامل های اجتماعی داشته باشد، اگرچه این مورد تنها برای افراد بااختلال اضطراب اجتماعی صدق نمی کند. این افراد برای مدت طولانی در خانه زندگی می کنند. مردان ممکن است ازدواج کردن و تشکیل خانواده را به تاخیر بیندازند و زنان به جای تعاملات خارج از خانه، به خانه داری و مادر بودن خود را محدود می کنند. خود درمانی با مواد در این افراد معمول می باشد( به طور مثال قبل از رفتن به مهمانی الکل مصرف می کنند). اضطراب اجتماعی بین سالمندان ممکن است موجب تشدید علایم بیماری ای پزشکی شود. سرخ شدن چهره، برجسته ترین پاسخ جسمانی اختلال اضطراب اجتماعی می باشد(DSM-5,2013).
همه گیری اختلال اضطراب اجتماعی
اختلال اضطراب اجتماعی یکی ازشایع ترین اختلال های روانی می باشد و همه گیری تمام عمر آن %12 و همه گیری 12 ماهه آن %7.1 است( فینک و همکاران، 2009). مطالعه NCS-R نشان داده است که %12.1 از مردم اختلال اضطراب اجتماعی را در برخی از دوره های زندگی شان تجربه کرده اند. در این زمینه یابی اختلال اضطراب اجتماعی چهارمین اختلال شایع روانپزشکی، بعداز اختلال افسردگی، سوءمصرف الکل، و هراس خاص بوده است( بارلو ، 2008). اختلال اضطراب اجتماعی معمولا در دوران نوجوانی آغاز می شود. یک مطالعه فرانسوی در بیماران سرپایی دچار اختلال اضطراب اجتماعی مشخص کرده است که میانگین سن شروع اختلال 15 سالگی می باشد و با %90 احتمال این بیماری قبل از 25 سالگی افراد را تحت تاثیر قرار می دهد( فینکو همکاران، 2009).
میزان همه گیری با افزایش سن، کاهش می یابد. همه گیری 12 ماهه سالمندان بین2% تا5% بوده است. به طور کلی، در جمعیت عمومی، زنان میزان همه گیری بالاتری نسبت به مردان دارند و تفاوت های جنسیتی بیشتر در نوجوانان و جوانان دیده می شود. در نمونه های بالینی نسبت مردان و زنان تقریبا برابر و یا اندکی کمتر برای مردان می باشد( فهم و همکاران،2007 ؛ DSM-5,2013)؛ بنابراین این گونه فرض می شود که نقش ها و انتظارات اجتماعی نقش مهمی را در توضیح برجسته بودن رفتارهای کمک طلبانه مراجعین مرد بازی می کند. همه گیری در ایلات متحده بین آمریکایی هندی ها بالاتر بوده است و در افراد آسیایی، لاتینی، آفریقایی آمریکایی و آفریقایی کارایبی پایین تر بوده است(DSM-5,2013).
پیامدهای عملکردی اختلال اضطراب اجتماعی
اختلال اضطراب اجتماعی با افزایش میزان ترک تحصیل و کاهش بهزیستی، اشتغال، تولید، خلاقیت در محیط کار، وضعیت اقتصادی اجتماعی و کیفیت زندگی همراه است. این اختلال با تجرد، طلاق و فرزند نداشتن به ویژه در مردان مرتبط می باشد(DSM-5,2013). افراد با اختلال اضطراب اجتماعی، به خاطر ترس اجتماعی شدیدشان، اغلب در محیط هایی پایین تر از استعدادهایشان کار می کنند. بسیاری از آنها ممکن است در کارهایی غیرپادش دهنده با تقاضاهای محدود اجتماعی کار می کنند (کرینگ و همکاران، 2012).
اختلال اضطراب اجتماعی همبودی بالایی با اختلال افسردگی اساسی را دارد، همبودی بالای این دو اختلال با هم افزایش خطر خودکشی را به همراه دارد. میزان بالای مصرف الکل و دارو در افراد مبتلا به این اختلال، احتمالا تمایل خود درمانی را برای کاهش اضطراب اجتماعی، در این افراد منعکس می کند (فینک و همکاران، 2009).
علایم اضطراب اجتماعی مرتبط با رضایت از زندگی پایین تر می باشد. اگرچه بسیاری از افراد با اختلال اضطراب اجتماعی به دنبال درمان نیستند، اما اغلب اختلال های دیگر را نیز با خود دارند. حدود %80-%70 از افراد با اختلال اضطراب احتماعی، معیارهایی برای تشخیص دیگر نیز دارند، و در بسیاری از مواقع اختلال اضطراب احتماعی با شروع زودرس شرایط همبود همراه می شود. در نمونه های جمعیت عمومی، تشخیص های دیگر به همراه اختلال اضطراب اجتماعی شامل هراس خاص، گذرهراسی، افسردگی اساسی، و سوءمصرف الکل می باشد( بارلو، 2008).
در سالمندان، این اختلال ممکن است به وظایف مراقبت کنندگی و فعالیت های اجتماعی آسیب بزند. علی رغم آشفتگی و اختلال های بسیاری که همراه با اختلال اضطراب اجتماعی می باشد، در جوامع غربی تنها نیمی از افراد با این اختلال به دنبال درمان می روند. شاغل نبودن یکی از پیش بینی کننده های قوی برای تداوم این اختلال می باشد(DSM-5,2013).
