پژوهش های داخلی
بهرام و همکاران (1393) پژوهشی با هدف بررسی تاثیر ۱۲ هفته تمرین هوازی اینتروال دویدن بر کودکان دختر مبتلا به ADHD مقطع ابتدایی شهرستان کاشان انجام دادند.
این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی ۱۲۰ نفر از دانش آموزان دختر مبتلا به ADHD مقطع ابتدایی شهرستان کاشان در سال ۹۰-۱۳۸۹ انجام شد.
بدین منظور ابتدا پرسشنامه ی علائم مرضی کودکان (CSI-4) که با توجه به ملاک-های تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-IV) تدوین شده است، توسط معلمان و والدین دانش آموزان تکمیل گردید، سپس تعداد ۳۰ نفر دارای بالاترین اختلال بیش فعالی، به صورت هدفمند انتخاب شده و با روش بلوک های تصادفی در گروه کنترل و تجربی قرار گرفتند. گروه تجربی در یک برنامه تمرینی هوازی اینتروال دویدن، به مدت ۱۲ هفته و هر هفته ۳ جلسه با شدت ۶۰ تا ۸۵ درصد ضربان قلب بیشینه به تمرین پرداختند.
برای ارزیابی اثر بخشی تمرینات در دو گروه از آنالیز کوواریانس استفاده شد. نتایج نشان داد که دوازده هفته تمرین هوازی اینتروال دویدن بر درمان و کاهش نشانگان ADHD در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل تاثیر معنی داری داشت (۰۰۱/۰>P).
محب، امیری و بهروش (1392) پژوهشی با هدف بررسی تاثیر بازی درمانی کوتاه مدت ساختاری بر کنترل علایم اختلال نقص توجه-بیش فعالی (ADHD) در کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه –بیش فعالی پیش دبستانی انجم داد. روش پژوهش شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری شامل کودکلن مبتلا به اختلال نقص توجه-بیش فعالی که به مرکز درمانی بزرگمهر مراجعه کرده بودند با استفاده از نمونه گیری در دسترس 30 کودک به طور تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش قرار گرفتند.
ابزارهای مورد استفاده آزمون CSI-4 فرم والد-معلم و مقیاس ADHD rating scale IV فرم والدین بود. نتایج نشان داد که بازی درمانی کوتاه مدت ساختاری، باعث کاهش معنادار علائم نقص توجه و بیش فعالی در آزمودنی های گروه آزمایش، نسبت به گروه کنترل در مرحله پس آزمون شده است .
ادامه دارد...
2-5-2. پژوهش های خارجی نتایج پژوهش زیریز و جانسون (2015) پژوهشی با هدف بررسی اثر بخشی تمرین بدنی بر کارکرد اجرایی و حرکتی کودکان مبتلا به ADHD پرداختند. در مجموع 43 کودک مبتلا به ADHD (32 پسر و 11 دختر) بین 7 تا 12 سال در این مطالعه شرکت کردند. آزمودنی در دو برنامه تمرین بدنی شرکت کردند (گروه آزمایشی 1= 13 نفر و گروه آزمایشی 2= 14 نفر) و در گروه کنترل 16 نفر شرکت داشتند. پس از مداخله 12 هفته نشان داد که آموزش تمرین بدنی عملکرد حرکتی و کارکردهای اجرایی کودکان مبتلا به نارسایی توجه و بیش فعالی را بهبود می بخشد.
ورت و همکاران (2012) پژوهشی با هدف اثر بخشی فعالیت بدنی بر عملکرد حرکتی و کارکرد شناختی انجام دادند.گروه آزمایش تحت 10 جلسه فعالیت فیزیکی قرار گرفتند. نتایج تجزیه تحلیل داده ها در پیش آزمون و پس آزمون نشان داد که فعالیت و تمرین بدنی بر رفتار عملکرد حرکتی و پردازش اطلاعات کودکان مبتلا به ADHD موثر بوده است.
بارنبرگ ، بیرسی و دوتکی (2011) در پژوهش خود به بررسی اثربخشی تمرین بدنی بر عملکرد اجرایی پرداختند. نتایج پژوهش آنها نشان داد که تمرین بدنی بر عملکرد اجرایی موثر است.
بست (2010)در پژوهشی به بررسی اثر فعالیت بدنی بر عملکرد اجرایی در کودکان براساس ورزش های هوازی پرداختند. نتایج پژوهش آنها حاکی از آن بود که فعالیت بدنی بر عملکرد اجرایی کودکان موثر بوده است. کلیلک، ویدن و کلوتا (2009) در پژوهشی با هدف اثر بخشی فعالیت های ورزشی بر اضطراب و خلقی انجام دادند. برای این منظور 65 کودک مبتلا به اختلال بیش فعالی 14-6 سال را 32 کودک مبتلا به اختلال یادگیری مورد مقایسه قرار دادند.
نتایج پزوهش آنها حاکی از آن بود که کودکانی که در سه یا بیشتر از فعالیت های ورزشی شرکت کرده بودندمیزان اضطراب و افسردگی کمتری را نشان دادند نسبت به کودکانی که در کمتر از سه فعالیت ورزشی شرکت کرده بودند.
ادامه دارد...
