ارزشیابی عبارت است از «فرایندی که وظیفه آن تعیین نظام‌مند و عینی شایستگی، ارزش یا اهمیت است. بدون چنین فرایندی راهی برای تشخیص ارزشمند از بی‌ارزش وجود ندارد» (اسکریون 1991، 4).

این فرایند دو بخش دارد: گردآوری اطلاعات و استفاده از آن برای داوری و تصمیم‌گیری درزمینه معیارهای موردتوافق. برای گردآوری اطلاعات درزمینه اثربخشی تدریس به ابزارهای اندازه‌گیری ویژه‌ای مانند آزمون‌ها، مقیاس‌ها و پرسشنامه‌ها نیاز است؛ معیارهای اثربخشی تدریس نیز درون این ابزارها گنجانده‌شده‌اند. گردآوری مستندات مربوط به اثربخشی تدریس برای اخذ تصمیم‌های سرنوشت‌ساز درباره آینده نظام آموزش عالی ضروری است. این تصمیم‌ها دودسته هستند.

1) تصمیم‌های مربوط به فرایند تدریس که مستندات فراهم‌شده را برای بهبود کیفیت تدریس و رفع نواقص آموزشی مورداستفاده قرار می‌دهد

.2) تصمیم‌های مربوط به امور استخدامی که مستندات مربوط به اثربخشی تدریس و عملکرد کلی معلمان را در موقعیت‌هایی همچون ترفیع و ارتقاء بکار می‌گیرد (شیر بگی 1389، 10). 

انواع ارزشیابی بارت (1986، 12)

دو نوع ارزشیابی را معرفی می‌کند:

ارزشیابی تکوینی و ارزشیابی تراکمی.

ارزشیابی تکوینی ابزاری است که صرفاً جهت بهبود آموزش به کار گرفته می‌شود؛ بنابراین هدف اصلی این نوع ارزشیابی کمک به بهبود امر تدریس و رفع نواقص آموزشی است.

درحالی‌که ارزشیابی تراکمی ابزاری است که برای تصمیم‌گیری در جهت ارتقا یا تبدیل وضعیت به کار گرفته می‌شود. در امر آموزش به هر دو ارزشیابی نیاز است.